“İstikrar” kelimesi, tanıma konu toplumlar açısından her zaman olumlu anlamlar taşımaz, o yönden pek tekin bir kavram değildir. Kimin ne amaçla diline doladığı, ardında ne gibi hesapların, niyetlerin yattığı iyi araştırılmalıdır.

Tarihte “Pax Romana” denilen, barış ve istikrar içinde yaşanan bir dönem vardır Roma İmparatorluğunun egemen olduğu uçsuz bucak topraklarda. Ama kimin adına barış ve istikrar amaçlandığı araştırılırsa orta çıkacak olan, halkların sinidirilerek ezildiği, pıstırıldığı böyle zaman dilimlerinde Roma´nın çıkarlarının tam olarak güvencede olduğu bir sistem çıkar ortaya. Zaten “böl ve yönet- divide et impera” ilkesi Roma İmparatorluğunun egemen olduğu coğrafyada kendi çıkarlarını kökleştirme adına kullanılmamış mıdır?

Yaşadığımız çağa bakalım bu gözle. Soğuk Savaş´ın ardından tek tabanca kalan ABD´nin de “Pax Americana” projelerini açığa çıkaran saldırgan siyaseti göz önüne alındığında söz konusu barış ve istikrar, Amerikan çıkarlarına halel getirmeyecek derecede sindirilmiş, kimisi ekonomik krizlerin şantajı altında, kimisi de açıkça satın alınmış yöneticilerin egemenliğinde inleyen ülkelerde sağladığı sahte sükunet değil midir?

İran Devrimi´nin hızlı günlerinde Adana´da görevli bir Amerikalı diplomatın ‘İran´da istikrar sadece 30-35 yıl sürebildi´ diyerek hayıflanması unutulacak gibi değildir. Zira Humeyni için için kaynayan bir kazanı devirince, İran´da ‘pax americana´ mutluluğunun keyfini çıkaran ABD´nin hesapları alt üst oluvermiştir.

Bizde de “istikrar” sözcüğünün tekin olmayan anlamda kullanılmış olduğu 2001-2002 yıllarını anımsayanlar vardır elbette.

DSP-MHP-ANAP koalisyonu sırasında Ecevit tarafından ta Amerikalardan getirilen Kemal Derviş bilindiği gibi o günlerde yaratılan ekonomik krizin bir sonuca bağlanması amacı ile Türkiye´de sosyal devletin, ulusal bağlamda kamu çıkarlarını gözeten planlı ekonomi politikalarının, ulusal-yerli sanayinin canına ot tıkama görevlerinin birinci aşamasını tamamladıktan sonra ikinci hamlesini sahneledi.

Yaklaşan genel seçimler öncesi ortaya ‘siyasal istikrarsızlık kapıda, bütün emekler boşa gidiyor´ vaveylasını kopararak politikaya soyundu. Ecevit´in partisi ikiye bölündü, parlamento dışındaki CHP´nin heveslendirilmesi ile erken seçime gidildi. Amacın görünen yüzü ekonomik ve siyasal istikrarı sürdürmenin koşullarını yaratmak idi ama bir yönden de geri planda Türkiye´nin iç ve dış politikasında katlanamayacağı koşulların kabulünü sağlayacak yeni bir iktidar modeline zemin hazırlamaktı. Zira eskaza parlamentoda sayısal üstünlüğü güçlü olan Ecevit hükümetinde ve siyaset arenasında, sahnelenen Derviş senaryosunun uzun vadeli yıkım niyetlerinin farkına varacak kesimler olursa, ülkede gerçekten fincancı katırlarını ürkütecek boyutlarda ‘istikrarsızlık´ baş verecekti. Bunu engellemenin yolu erken bir seçimden geçiyordu. Nitekim bu proje umulanın da üstünde başarı kazandı ve AKP 13 yıl sürecek bir “istikrar” abidesi olarak ortaya çıktı.

Evet, AKP gerçekten birçok bakımlardan, ABD ve AB´nin Türkiye´de çok büyük ölçüde yararlanacakları bir istikrar döneminin yaratıcısı, kollayıcısı ve uygulayıcısı oldu. Tamamı sayılacak olsa bu sütunlara sığmayacak alanlarda çok büyük işler başarıldı.

Örnekler verirsek istikrarlı biçimde Türkiye´nin yapısına monte edilen yenilikler/kabul edilemez dayatmalar şöyle sıralanabilir:

-Tam da Kemal Derviş´in öngördüğü biçimde stratejik ekonomik varlıklar babalar gibi satıldı. Çoğunluğu dış sermayenin eline geçti.

- Washington´un ve Brüksel´in öngördüğü üzere ‘çözümsüzlük´ girdabında bir istikrarsızlık örneği oluşturan Kıbrıs Sorunu, ulusal dava olmaktan çıkarıldı. Bugün yarın Batılıların hesaplarına uyacak biçimde ‘çözülecek´…

- Türkiye´nin laik, hukukun üstünlüğü temeline yönelik ve Atatürk devrimlerinden güç alan ulusal devlet yapısına, AB´ye uyum bahanesiyle ağır darbeler vuruldu

-Ulusalcılık ve üniter devlet yapısı konusundaki duruşları ile baş edilemeyen Türk Silahlı Kuvvetlerinin komuta kademelerine Balyoz vuruldu, ulusalcı kadrolar Ergenekon´da kuşatma altına alındı

-Yine AB kriterleri maskesi altında etnik ayrışma süreci istikrarlı biçimde desteklendi; Oslo görüşmeleri ile neredeyse PKK terör unsurlarıyla yapılan gizli mutabakat gereği Türkiye´nin teslim koşulları kayıt altına alındı.

- Pax Americana´nın koşullarına uyum bağlamında da Suriye İç Savaşının çıkarılmasında başroller oynandı. Silahlı isyancılar desteklendi. Bu çerçevede Orta Doğu´da mezhep savaşlarının kızıştırılarak tam da ABD´nin istediği kıvamda bir ‘böl-yönet´ tablosu yaratıldı. Ama bu hamle ters tepti, Kuzey´deki ezeli hasmımız Moskof komşumuz bölgede söz sahibi kılındı.

-İç politikada çok sayıda “istikrarlı” çürüme, bozulma ve hukuk dışılığa yönelmeler başarıldı. AKP iktidarı istikrarlı biçimde yolsuzlukların, sosyal adaleti hiçe saymanın, keyfiliğin ve denetimsiz yönetim biçiminin göbeğinde yer tuttu.

-En sonunda da Türkiye´de Cumhuriyet rejiminin sonunu getirecek kişisel dikta rejiminin baş vermesi, Cumhuriyet ilke ve kazanımlara kin kusan kesimlerin etkin hale getirilmesi sağlandı.

İşte size AKP´nin 13 yıldır istikrar alanında başardıklarının kısa bir özeti. Gelelim bugüne… AKP´nin bir daha tek başına iktidar olamama sıkıntısı büyük. Bu kez ister istemez koalisyon koşullarına boyun eğmek zorunda. Onun için parti sözcüleri sürekli ‘istikrarsızlık´ tehlikesini gündeme getiriyorlar. Tıpkı zamanında Kemal Derviş´in yaptıkları gibi, kendi dayatmalarını sözde istikrar beklentilerinin gölgesinde işlerliğini sürdürmesini hedefliyorlar.

Ama bu kez kendisinin daha önceleri seslendirdiği ‘Bana 400 milli ve yerli milletvekili verin” çağrısının işe yaramadığı anlaşılmış olmalı ki 29 Ekim resepsiyonunda konuşan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, "Pazar günkü seçim 2023 hedefleri için bir kırılmadır. 1 Kasım´daki neticeye saygı göstereceğiz. Milletimiz tek partiye fırsat verirse istikrar sürer," diyor.

Ancak kim ortaya atarsa atsın hiç de tekin olmadığı deneyimlerle kanıtlanmış ‘istikrar´ kavramının ciddiye alınmaması gerektiği de ortada artık. 1 Kasım seçimlerinde seçmenin büyük ölçüde bu masala fazla inanmayacağı belirtileri var.

Ama istikrar masallarının ötesinde ‘ulusal bütünlüğü yara almadan koruyup kollayacak, hukukun üstünlüğüne öncelik verecek, Anayasal düzeni hiçbir biçimde dikta heveslerine kurban ettirmeyecek ve de Cumhuriyet kazanımlarını koruyup aynı çizgide geliştirecek´ bir parlamento ve iktidar yapısının oluşmasına halkımız ne derecede katkı koyacak? Bu soru daha bir önemle ortaya çıkıyor. Ama kabul edelim ki bu konuda iyimser olabilme koşullarının da uzağındayız. Ancak sözde istikrar kamuflajında diktaya yol açacak, Cumhuriyet´i ortadan kaldıracak bir sonuç mu? İşte bunu hiç aklımıza getirmemeliyiz.