İlkokul son sınıfta ya da ortaokul birinci sınıfta olmalıyım . Kayalıbağ mahallesinde Şıhoğlu caminin 100 – 150 metre ilerisinde çıkmaz bir sokakta oturuyoruz .
Sokağımızın 3 tekerlekli bir seyyar sebze satıcısı var . Sebzeci sokağa girdiği zaman tüm komşu kadınlar ve annem sebzecinin başına toplanırlar . Sebzeci genellikle öğleden evvel geldiği için komşu kadınlar arasında “ Günaydınlar “ ve “ İyi sabahlar “ başlardı .
Herkes sebze arabasına bakarak o gün ne yemek pişireceğine karar verir eğer ramazan ayı ise herkes birbirine ne yemek pişireceğini sorardı , Ramazan ayı olmasa da sorardı .
- Hayriye bugün ne pişirecen kele ?
- Kele anam ne pişireceğimi şaşırdım . Dünden kalma biraz yemek var onun yanına yarım kilo Ayşe Kadın fasülye pişirecem .
- Sen ne pişirecen Zübeyde Hanım ?
- Zıkkım yiyesice herif ! Balık istedi şimdi balık pazarına kim gidecek kele ?
- Aliye Hanım teyze , Fatma Hanım teyzeye sorar : Sen ne pişirecen gız ?
- Valla Aliye Hanım ben biber dolması yapacam .
Konu- komşu hem birbirlerine ne pişireceklerini sorar hem de sebzelerini alırlar . Yoksul bir mahalle sokağı olduğu için kimi komşular ve annem bazen sebzeyi borç alırlardı .
Konu- komşunun birbirine hangi yemeği yapacağını sorması kimse kimsenin pişireceği yemeği pişirmek istemediklerinden ötürüymüş !
Üç- beş komşu birbirlerine küçük veya büyük bir tabak yemek gönderdiği için herkesin sofrası zenginleşirdi. Bir akşam iftar sofrası kuruldu . Göz ucuyla saydım az da olsa 12 çeşit yemek vardı . İftar sofrasında gözümüz doyardı .
Bu tür paylaşımlar , çoğunluğun Anadolu Hümanizmini öğreti olarak kabul ettiğinin göstergesiydi .
Konu –komşunun birbirine yemek göndermesi sahurda bile devam ederdi .
Hayriye Hanım teyzenin evinin damı çinkodandı bizimkisi ise topraktandı .Bazı geceler Hayriye Hanım teyzenin evinin damına 2 taş atardım . Taşın gürültüsünden uyanan Hayriye Hanım teyze “ Kıran giresiceler , boyu devrilesiceler ! “ diye bağırmaya başlardı …
Tabii tüm çıkmaz köşenin ışıkları yanar sahur hazırlıklarına başlanırdı . Hayriye Hanım Teyze bağırtısıyla davulcu görevini görürdü .
Şimdiki Gürselpaşa mahallesinin eski ismi Cin Ali´ydi .Annemlerin orada bağı vardı , daha oralara elektrik gelmemişti . Öyle yakınlarda cami de yoktu . Anneannem eline beyaz bir ip alır iplik görünmez olunca orucunu bozmak için gaz lambası ışığında yer sofrasında iftara otururdu .
Sağlıcakla kalın .
NOT: Komşular arasındaki yemek paylaşmaları zamanla yok olup gitti . Neo-liberalizm çıktı mertlik bozuldu . Neo –liberalizm çıktı Anadolu hümanizmi yitti gitti .
