Hacı olarak tanınan Ahmet Tekbilek´in müzik göçmenliği Türkiye´den İsveç´e, İsveç´ten Amerika´ya, Amerika´dan İsveç´e sürer….
“1974 yılbaşında Selehattin Cesur´la birlikte çıktığımız Almanya turnesinde, Okan temiz´in Saffet Gündeğerle yaptıkları ve istanbul´da bizim evde unutulan seskayıt makarasını vermek için Berlin´den bağlantı kurmam sonucu İsveç´de 21 konserlik turne gerçekleştirdiğimizi daha önce anlatmıştım. İşte bu İsveç turnesinde tanıştığım İsveçli kız arkadaşım Katherina´nın yardımıyla vize alarak İsveç´de kalmaya başladım. Tabii bu kolay olmadı… 18 ay İsveç´ce lisan kursuna gittim. İşte o kaldığım sıralarda bana “mesleğin ne? dediklerinde terzi demem sonucunda ki beni başka şehre vereceklerdi. Ben de, başka şehre gitmemek için, ben müzisyenim. Terzilik yapmak istemiyorum dedim. Böylece bulunduğum şehir olan Stockholm´de kaldım. İlk etapta üç ay lisan kursuna gittim. Yeterli değil dediler. En az 6 ay gitmek gerektiğinden, bunu altı aya tamamladım, devamında da, lisanımı çok iyi pekiştirmek için dil kursuna gitmelerim oldu.”
İsveç´e gittiğim o yıllarda Okay Temiz´le 1978 yılına kadar çaldım. Okay´la olan bu süre zarfında flüt, saz, zurna, ney gibi nefesli aletleri çaldım. “Oriental Wind” adlı grubumuz Okay Temiz, Bascı Thomas Özter Gren, Fransız saksafoncu Dudu, saksafoncu LenartAberg, piyanist Bubu Stenson, kontrbasda Palle Danielson gibi elemanlardan oluşuyordu.
1976´da “Oriental Wind” isimli grubumuzun ismini taşıyan bir enstrümantal albüm yaptık.
1978´de Okay Temiz´in “Oriental Wind” adlı grubundan ayrılarak, “Arkadaşlar” adını verdiğim kendi grubumu kurdum. Bongocu Davut Amin, bağlamada/orgda Nyofu Tyson, Darbukacı Baki´den oluşan “Arkadaşlar” adlı grubumuzda yurt içi ve yurt dışı turnelerine kadar birçok yerde konserler verdik.
1980´de, Amerikalı Lisa Jörgensen´den kızı Sabriye olur. 1982´de Amerika´ya geçer.. 1983´de, Amerika asıllı Finlandiyalı Katherina´dan Rebecca ismindeki kızı doğar. 1986 yılına kadar ABD´de kalır. Bu ara orda Gönül hanımla evlenir. Evlendiği kızın ailesinin “Fazıl´ın Yeri” adlı bir gazinosu vardır. Hafta arası, Amerika´da kalmak istememin gerekliliği olan bir iş yapar… Bu fotokopi, baskı gibi bir iştir. Hafta sonları ise kardeşim Ömer Faruk´la, “Fazıl´ın Yeri”nde programlar yapar.
1987´de yeniden İsveç´e dönüşünü şöyle anlatır… Hatta Amerika´daki eşi de gelecektir ama sonradan gelmekten vazgeçer…
“İsveç´e dönünce, İsveç Devlet Tiyatroları´nda müzisyen olarak göreve başladım… Adını şimdi hatırlayamadığım bir Türk piyesini önce oynadık. 15 yıl kadar İsveç Devlet Tiyatroları´nda görev aldığım süre zarfında oynadığımız piyeslerden oplam ikisi Türk piyesiydi, diğerleri hep yabancıydı… Oynadığımız tiyatro oyunlarının kiminde ney, kiminde zurna, saksafon, saz; kiminde de oyuncu olarak yer aldım. Buradaki çalışmalarımı 2005 yılına kadar sürdürdüm.”
2005, 2012 yılları arasında da İsveç´de dahilik onursallığına nerdeyse layık görülerek müzik pedagogu olarak görev yapmaya başlar…
“2011 yılında İsveç´de “Yılın Artist´i olarak ödüllendirildim. Bu gördüğünüz sarı prinçten yapılan plaketi bu münasebetle verdiler…
Gerek İsveç devlet Tiyatroları ve gerekse İsveç okullarında oyuncu ve öğretmen olarak görev aldığım bu yıllarda, dışarda da müzik çalışmalarımı sürdürüyordum…
1992 yılından emekli olana kadar olan süre zarfında da “Oriental Mood” adlı grupla çalışmalar içerisinde bulundum… Plak yaptık, grup olarak enstrümantel albüm çıkardık. Yurt içinde ve yurt dışında turnelere çıktık… İzlanda, Mısır, Grönland, Endonezya gibi ülkelerde konserler verdik.
Sonunda, müziğin evrensel coğrafyasındaki göçmenliğini sona erdirecek, neyinin ezgilerini rüzgâr ve bulutlar ve kuşlarla paylaşacağı o yeri bulur kendi yurdunda… Ömrünü, bilenen özleminin gazabını koruyacak sihirli ezgilerinin eşref zamanlarına doğru yol almaya koyulur Hacı…
