Son aylarda Sarıkamış´la yatıp da kalktık. 100. Yılında o gencecik delikanlıların hüzünlerini, kaygılarını, yaşam savaşımlarını yüreklerimizde hissettik. Şehitlerimiz, aslan yürekli Mehmetçiklerimiz… Allah yolunu açık etsin hepsinin…
Şimdi hem tarih, hem yön olarak biraz daha ilerilere gidiyoruz. Belki uzun olacak ve konum nedeniyle birkaç parçaya ayrılacak ama olsun. Hepimizin bir şeyler öğrenebileceği bir irdeleme olacağını düşünüyoruz.
Ve yine güncel yaşamımızda, paragöz seçenekleri yanılsatan temel insancıl ve toplumsal gereksinimlerimiz olan tarih, kültür, sanat, kültür, bilim, dil, Türkçe, kitap, kütüphane… Girdiğimiz konuların herhangi bir ideoloji ile de ilgisi yoktur.
Kendimizce, insan ve toplum açısından derinleştiğimiz konularda ilgimizi çeken bir yazı var… Yazarı Nazan Sezgin. Bu birikimli, güzel kalemli arkadaşımızın yazısı Ufuk Ötesi´nde de yayımlanmış. Yer yer onu da sizlerle paylaşmak istedik.
“Türk dilini incelerken insan zekâsının dilde yarattığı mucizeyi görürsünüz. (Maks Müller)” sözüyle girip, Türklerin önce köle ve paralı askerler olarak katıldığı İslam dünyasındaki, 9. Yüzyıl ile 20. Yüzyıl dönemini düşünmek gerekir.
Bu dönemin tabii ki…. Selçuklular ile Osmanlı´nın arasındaki o geniş tarihin bir ihanet vurgulu denek taşı olarak, Emir Şerif Hüseyin´in 1. Dünya Savaşı´ndaki İngilizlerle olan işbirliği de tarihteki yerini almaktadır.
O sırada Selçukluların edebi dil olaark Farsça, devlet dili olarak Arapça ve halkın bu iki dil arasında Türkçe konuştuğu ve Orta Asya´dan göçen boyların yozlaşma ve dil asimilesi yaşadığı süreçte Karamanoğlu Mehmet Bey´in dil konusundaki duyarlılığı çok önemli ve anlamlıdır.
Aynen şöyle demiştir Karamanoğlu Mehmet Bey (1246-1283):
“Şimdidengeru hiç gimesne kapıda, divanda, mecliste, seyranda Türk dilinden özge söz söylemesinler.” (13 Mayıs 1277)
Tabii burda, babası Karaman Bey´in ölümünden sonra Anadolu Selçuklu Sultanı IV. Rüknetin´nın idareyi ele alıp, kardeşleriyle hapse attırdığı Karamanoğlu Mehmet Bey´in IV. Rüknetin´in ölümüyle hapisten kurtulup, başa geçer geçmez de üzerine gönderilen Moğol-Selçuk ordusunu ve ardından güneydeki Hoca Yunus ordusunu da yenip, Eşrefoğlu ve Enteşe Türkmenleriyle birlikte Konya´yı aldığı, ve yine daha sonra Moğollara yenilerek üç kardeşiyle birlikte çok genç yaşta öldürülen Karamanoğlu Mehmet Bey´in, kısacık yaşamında gösterdiği yiğit kumandanlık takdire değerdir; bu da geniş bir yazının konusudur.
