Mart ayının gelmesiyle birlikte Kadınlar Günü ile ilgili pek çok etkinliğin düzenlendiği davetler aldım. Ama inanıyorum ki en doğru örnekler daima yaşamın içindedir. Ve bu anlamda her günün hikayesi de farklıdır. Bu öyküleri yaşayan, hayatın içinden kadınlar geçer önümden sık sık. Her biri yaşamın belirleyicisi olmuşlardır. O gün de Adana´nın kuzeyinde, ilk defa tecrübe edeceğim, giysi pazarı diye anılan alana doğru giderken biliyordum ki çoğu kadın olan satıcılardan da hayata dair çok şey öğrenebilecektim.
Önce şehrin tam ortasında, dev apartmanların arasında kalmış bir defne ağacıyla karşılaştım. Cılız ama dimdik haliyle geçmiş yılların gölgesinde kalmış, Yunan mitolojisindeki yeriyle de zaferlerin ve başarıların, şifanın sembolü olmuş bu ağaç öylesine tek başına, her mevsim yeşil yapraklarıyla güne saygı duruşunda bulunuyor gibiydi. Tıpkı yaşanılan boğucu bir ortamda etrafa ferah nefesler yayan, içindeki gücün farkında, tutunmuş, kök salmış, pazarda tanıyacağım o kadına benziyordu.
Kalabalığın ve her türlü sesin arasında kendime yol bulmaya çalıştığım pazarda ilk dikkatimi çeken yaşına rağmen oldukça dinç görünen bu kadın oldu. Tezgahı çeşit çeşit, yığınla bozuk para cüzdanıyla doluydu. Ağzı da kalabalıktı. Daha ben sormadan anlatmaya başladı, laflaştık biraz.
Kocasını kaybedince kötü zamanlar yaşamış. Zor nefes alır hale gelmiş. Ama karamsarlığa kapılmamış. Kararlı, basiretli, bu işi yapmaya niyetlenmiş. Yapamazsın, zaten kadınsın, ne anlarsın diyenlere- özellikle erkek yakınlarına- aldırmamış. Mahalleden en yakın komşusu yine bir başka kadının dayanışmasıyla pazarın yolunu keşfetmiş. Ve yıllardır geçimini buradan sağlar hale gelmiş.
Tarih boyunca kadınlar toplumun her alanında insanlığın bireylere sağlanan eşit haklarından yararlanmak için ayrıca mücadele ettiler. Bu anlamda zorluklara göğüs gerdiler. Her alanda ciddi baskıyla karşılaştılar. Buna rağmen kendi özgür iradeleriyle hayatları hakkında karar vermek istediler.
Ama içlerinden, sınırlarını ve gücünü keşfeden, en güçsüz zamanında toparlanmayı bilen, kırılma noktasında yola devam edebilen, önce, değişimin kendisi olan, sonra çevresinde değişim yaratabilen bazıları başardılar. Bu kadın da onlardan biriydi.
Her konuda şiddet mağduru olan kadınların çok olduğu, kadını- en azından- pasifleştiren toplumlarda, umuda, iyimserliğe en çok ihtiyaç duyulan zamanlarda başarmış kadınlardan yola çıkmak cesaret vericidir. Üstelik kadınların güzelleştireceği bir dünya herkese iyi gelecekse.
Ben de bu cesareti göstermiş bir hemcinsimin bana verdiği mutlulukla eve dönerken çantama o defne ağacının yapraklarından attım birkaç tane. Kokusuyla hep bu kadınları hatırlatacak. O kadınlar ki:
Yaşam bulduğunuz cennette, kana kana içtiğiniz can suyunun kaynağı memede, sonsuz bir sevgide, ana yüreğindeydiler. Öğrendiğiniz her harfte öğretmeniniz, ateşinizi dindiren her dokunuşta beyaz önlüklü meleğinizdiler. Bazen başınızı dizine dayadığınız kız kardeşiniz bazen de omzundan güç aldığınız arkadaşınızdılar. Tuttuğunuz ilk elde heyecanınız, sevda şarkıları söylediğiniz düşlerinizde yarinizdiler. Yastığınızda, döşeğinizde, tek yürek olmuş tenlerde, başka hiçbir yerde hissedemeyeceğiniz sıcaklığı verdiler. Bereketi sunan bedenlerinde yeşerttikleri fidanlara birer cennettiler. Su verdikleri çiçekle, her bir cana verdikleri emekle, hiç vazgeçmeyecekleri şefkatle hayatınızın ortağıydılar. Buna rağmen, gücünün kaynağını anlayamayan ellerde hoyratça savrulandılar, bu gücü kabul edemeyenlerin çaresizliğiydiler. Uğradıkları haksızlıklara, kendilerinden beklenenlere, omuzlarına yüklenenlere karşın ayakta ve hayatta kalışlarını kutlayandılar. Yaşamak istedikleri dünyanın paydaşı, böyle bir dünyadaki değişimin kendisi oldular.
Ve onlar, beton binaların arasında da olsa yaşam alanı bulmuş o defne ağacıydılar. Her yerde, her ortamda hayatınızdaydılar. Yıllar boyu, solmayan ve dökülmeyen, şifa dağıtan yapraklarıyla, zaferlere, başarıya ulaşanların baş tacı oldular. Dallarını kırmadan, hep canlı tutacağımız yapraklarıyla gölgemiz olarak kalsınlar.
