Bir taraftan tüm hayatınızı, geçmişinizi, geleceğinizi, hayallerinizi, umutlarınızı doğduğunuz ülkeye bağlıyorsunuz, gidecek başka yeriniz yok, olsa da gitmek istemiyorsunuz, bu ülke kolay kazanılmadı, vazgeçmeyiz diyorsunuz.
Aynı zamanda her terör saldırısında yarım kalan hayatlara kahroluyor, sadece hayatlarını kaybedenlerin değil, geride kalanların da bir şekilde öldüğünü düşünüyor, sıradaki olmak istemiyorsunuz.
Böyle bir ortamda ayakta kalmaya, hayata tutunmaya çalışıyorsunuz. Boğazınıza dizilen her yumrunun açtığı yaralarla, kolunuz, kanadınız kırılıyor, uçamıyorsunuz. Geleceğinize ait ne varsa bir tarafa bırakıyor, küçük sevinçlerinizi sadece bir an´a sığdırıyorsunuz.
Bir taraftan da, uzun vadede dünyanın geleceğinin tüm demokrasilere tehdit olarak algılanan otoriter, korumacı, çoğulculuk karşıtı, demagoji üreten görüşlerce yönetileceğini okuyorsunuz. Bunların, ekonomilerini güçlü kılmak için neler yapabileceğini görüyorsunuz. Böyle bir durumda o çok sevdiğiniz ülkenizin verebileceği tüm mücadeleler için endişe ve korku duygusuna kapılıyorsunuz.
Herkes gibi, terörün, işte böyle bir dünyanın ortak sorunlarından biri, tarih boyunca amacının, beslenme sebeplerinin ve kaynaklarının malum, özellikle etkili olacağı ekonomisi zayıf coğrafyalardaki zincirin zayıf halkalarını çok iyi seçiyor, böl ve yok et mantığı ile önce belirli inançlar geliştiriyor sonra bu inançları haklı göstermenin bir yolunu buluyor, zaman, mekan, insan ayırt etmeksizin, etnisiteyi, mezhep ayrılığını, dini inançları kullanıyor olduğunu biliyorsunuz.
Ve karşısında durabilmenin ilk yolunun güçlü bir devlet olabilmekle ve birlik, beraberlik duygusuyla kenetlenebilmekle olacağı yönünde hüküm birliğine varıyorsunuz. Devletlerin gücünü belirleyen en önemli unsurun ekonomi, hukuk, eğitim gibi alanlarda istikrarı sağlayabilmek, milletlerin gücünü belirleyen en önemli unsurun ise kalıcı değerlerde kenetlenebilmek gerçeğinden hareket ediyorsunuz.
İşte bu gerçekten hareketle, bir ülke düşünün ki sanki orada,
Millet olma vasfını tarihe altın harflerle yazdıran Çanakkale ruhu yaşanmamış,
Bir Mayıs sabahı Samsun´a çıkılmamış,
Milli varlığı sona ermiş sayılan milleti bağımsızlık için mücadele etmemiş,
O aziz vatanın her köşesine koçyiğitlerin kanları dökülmemiş,
Egemenliğin kayıtsız, şartsız millete ait olduğu söylenmemiş,
Bu şartlar altında en iyi yönetim biçimi olarak cumhuriyet ilan edilmemiş,
Çağdaş ülkeler düzeyini yakalamak için ilke ve inkılaplar yapılmamış,
Yönetimin, politikanın, eğitimin, devlet yönetiminin, toplumsal hayatın, hukuk kurallarının dine değil akla ve bilime dayanması benimsenmemiş gibi,
Yüz yıla yakın tarihinde neler yaşadığı unutulmuş, gereken ders alınmamış ve teknolojik devrimlerin, bilimsel gelişmişliğin yaşandığı bir dünyada o ülke, terörün karanlık yüzüyle karşı karşıya kalmış olsun, sadece 7-Haziran-2015´ten bu tarafa 593 sivil insanını, 538 askerini, 303 polisini kaybetsin.
Türkiye işte böyle, oldukça kaygılı bir dönemden geçiyor. Gözlerini bu topraklarda açmış, burayı vatanı bilmiş ve sevmiş, önce tüm insani ardından ülke değerlerini benimsemiş herkes bu gelişmelerden dolayı haklı olarak çok üzgün ve kaygılı günler geçiriyor. Huzur ve geleceğe güven duyma ihtiyacı yaşıyor, moralini yüksek tutmaya çalışıyor.
Oysa yukarıda en belirgin özelliklerini sayabildiğim kurucu değerleri olan, kurtuluşu bu değerlerde bulan bir Türkiye örneği var. Temeli 1919´da atılmış, ruhu 19-Mayıs´ta can bulmuş, tek bayrağın altında bağımsızlığı esas kılmış, milli birliği ve beraberliği sağlamış, milletin egemenliğini hakim kılmış, ulus devlet olmuş, hukukun üstünlüğünü ilke edinmiş, demokratik, çoğulcu anlayışı benimsemiş, ekonomik kalkınma modelleri geliştirmiş. Türkiye vaktinde bunu başarmış, yine başarmalıyız.
